Arganda → Pozo de Almoguera

De groene route van begin tot eind: tweeënzestig kilometer van Arganda del Rey tot station Pozo de Almoguera, van Madrid naar Guadalajara langs het Tajuñadal. Het omvat alles van het Madrileense deel en voegt het laatste stuk door de Alcarria toe, via Mondéjar. Het blijft bijna vlak — vierhonderd hoogtemeters over zestig kilometer — maar het zijn veel uren in het zadel: sommigen splitsen het in twee dagen met een overnachting in Mondéjar. Op dit laatste stuk is het wegdek onregelmatiger dan in het Madrileense deel. Opmerkingen: het wegdek wisselt tussen rood asfalt en verdicht grind. Op het stuk tussen Morata en Perales liggen forse drempels en zijn er stukken gedeeld met gemotoriseerd verkeer: rustig aan daar, zeker met kinderen. De route is lineair, dus je moet de terugreis regelen; het voordeel is dat hij tweehonderd meter van metrostation Arganda begint, en fietsen mogen op zondag en feestdagen de hele dag mee, en op andere dagen buiten de spits. Dit is open platteland in het zuidoosten van Madrid: weinig schaduw, neem water mee. Check de staat van de route voor vertrek.

Etappe 1 · Arganda del Rey → Pozo de Almoguera

62 km6 h2/5

Fietstocht van Arganda del Rey naar Pozo de Almoguera over de hele groene route, van Madrid naar Guadalajara.

Hoogteprofiel

↑ 410 m ↓ 215 m

Te zien

StartRodelar — CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

La Poveda en de trein van Arganda

Geschiedenis / Spoorweg

De route begint tweehonderd meter van het metrostation, aan de Avenida del Ejército, op precies het baanlichaam van de oude Tajuñaspoorlijn. In La Poveda hebben de vereniging Vapor Madrid en de gemeente zes kilometer spoor hersteld waarover een historische trein met eeuwenoude houten rijtuigen rijdt, en er is een spoorwegmuseum.

Tip

'De trein van Arganda, die meer fluit dan rijdt' luidde het gezegde. De historische trein rijdt op zondag van maart tot mei en van oktober tot december: check de kalender voor je gaat. En fietsen mogen op zondag en feestdagen de hele dag mee in de metro.

Jiří Sedláček — CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

Morata de Tajuña

Geschiedenis / Industrieel erfgoed

Het eerste dorp van het dal, met een industrieel verleden waar de groene route dwars doorheen snijdt: station Cornicabra ligt in de gemeente, en het landschap wisselt moestuinen af met de fabrieken die de streek ooit werk gaven.

Tip

Het natuurlijke eindpunt van de korte variant. Vanaf hier keer je langs dezelfde weg terug naar Arganda of ga je door naar Perales, al heeft dat stuk forse drempels en enkele stukken gedeeld met auto's.

Luis Rogelio HM — CC BY-SA 2.0 (Wikimedia Commons)

Tielmes en de zonsondergangsbank

Erfgoed / Uitzichtpunt

Voorbij de dorpskern staat het kapelletje van San Isidro en ernaast een bank met uitzicht op het dorp die de plaatselijke bevolking claimt als 'de mooiste ter wereld'. Verderop de kapel van de Santos Niños.

Tip

Kom je in de namiddag, stop dan hier: het dorp bij zonsondergang vanaf die bank rechtvaardigt de pauze.

Station Chavarri en het Water van Carabaña

Geschiedenis / Kuuroord

Een halte die in 1910 werd geopend bij de uitbreiding van de spoorlijn tussen Orusco en Tielmes, gebouwd om het kuuroord en de bottelarij van de Wateren van Carabaña te bedienen. Eind 19e eeuw benutte ondernemer Ruperto Jacinto Chavarri het mineraalwater uit de bron van de Cerro Cabeza Gorda, dat internationale faam verwierf. Nog altijd staan het kuuroord, de bottelfabriek — nu jeugdherberg — en de elegante elektriciteitscentrale van Chávarri, opgetrokken op wat een korenmolen was.

Tip

Een trein, een kuuroord en een elektriciteitscentrale rond één bron: een compleet 19e-eeuws ondernemersverhaal op één kilometer spoor.

Luis Rogelio HM — CC BY-SA 2.0 (Wikimedia Commons)

Carabaña

Erfgoed / Oude kern

Een van de oudste dorpen van de regio. Op tweehonderd meter van de kern kruist de weg naar Estremera de Tajuña over een brug die rond 1765 op een oudere werd herbouwd. In het dorp zie je de kapel van Santa Lucía, het Plaza de España met het gemeentehuis, de kerk van Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart en enkele grotwoningen.

Tip

Goede plek voor de lange stop: er is een dorp, schaduw en iets te eten, precies op het middelpunt van de route.

De Trein van de Veertig Dagen

Geschiedenis / Burgeroorlog

In Carabaña splitst het rode asfalt zich: de rechterbaan is het begin van de Groene Route van de Trein van de Veertig Dagen, een spoorlijn die tijdens de Burgeroorlog werd gebouwd om een belegerd Madrid te bevoorraden: veertig dagen was de gestelde termijn en de naam die bleef, al kostte het zo'n honderd dagen om haar rijklaar te krijgen. Ze stond ook bekend als de Negrínlijn en was cruciaal voor de verdediging van de stad. Vandaag loopt ze veertien kilometer tot Estremera, via Valdaracete.

Tip

De naam komt van de gestelde termijn; in de praktijk duurde het zo'n honderd dagen. Heb je tijd en benen over, dan is de omweg kort en het verhaal de moeite waard.

Rodelar — CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

Station Ambite

Praktisch / Einde traject

Het einde van het Madrileense deel, op de grens met Guadalajara. Het oude station is omgebouwd tot zwembad en café, wat na achtenveertig kilometer fietsen welkomer is dan welk monument ook.

Tip

Hier eindigt de middellange variant. Wie doorgaat komt in Guadalajara: nog achttien kilometer tot Pozo de Almoguera.

Bene Riobó — CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

Mondéjar en Pozo de Almoguera

Praktisch / Eindpunt

Al in Guadalajara volgt de baan het dal tot het oude station van Pozo de Almoguera, waar het herstelde tracé voorlopig eindigt. Mondéjar, halverwege dit laatste stuk, is het enige punt met noemenswaardige overnachtingsmogelijkheden.

Tip

Het wegdek is hier onregelmatiger dan in het Madrileense deel. Wil je in Mondéjar overnachten, boek dan vooraf: het aanbod is klein.