De Witte Dorpen

Het 'de la Frontera' van zoveel dorpen hier is geen versiering: ruim twee eeuwen liep hier de grens tussen Castilië en het Nasridische koninkrijk Granada. Daarom liggen ze allemaal hoog en hebben ze allemaal een kasteel.

Rijd door naar de Puerto de las Palomas over de weg naar Grazalema: een van de hoogste uitzichtpunten van het gebergte, op ruim twaalfhonderd meter, met vale gieren die op ooghoogte langsvliegen.

De dekens van Grazalema worden al eeuwenlang geweven, en vandaag maakt nog maar één werkplaats ze. Een van de oudste ambachten van het gebergte die nog springlevend zijn.

Koop de kaas hier en niet in de winkels van Ronda: precies dezelfde, en goedkoper. Vraag naar de in reuzel gerijpte.

Eet in de Calle Cuevas del Sol, onder de rots. En let op: ze hebben de steen niet uitgehold — ze bouwden de gevel en de rest van het huis was er al.

Hier begint ook de Groene Route van de Sierra, zesendertig kilometer per fiets over een spoorlijn waarover nooit een trein reed.

In Ubrique zijn werkplaatsen die het ambacht tonen en direct verkopen. Dezelfde ambachtslieden, zonder het merk en zonder de marge.

Daal af naar het uitzichtpunt van de Puente Nuevo via de Camino de los Molinos: van onderaf begrijp je het bouwwerk veel beter dan door van boven over de rand te hangen. Twintig minuten naar beneden en het dubbele terug.